Verdriet.

Soms voel ik mij afgedankt.
En niet serieus genomen.
Daarom zit ik achter het raam.
Eenzaam weg te dromen.


Ze hebben me weggedaan.
In het bejaardenhuis.
Alsof ik niet meer bestond.
Ze wonen niet ver weg.
Het is bijna aan te schreeuwen.
Maar toch hun geluid is verstomd.


Soms zou ik willen huilen.
Maar wat zegt verdriet.
Niemand die wil je horen.
Of ze kennen je niet.


Ik probeer maar wat te lezen.
Maar eigenlijk heb ik geen zin.
Bij het omslaan van elke bladzij,
Keer ik terug naar het begin.


Maar ach wat wil ik nou.
Ik ben afhankelijk en eenzaam.
Ik hoor niet meer thuis,  
In deze maatschappij.
Er is nergens geen tijd meer voor.
Iedereen rent zichzelf voorbij.


Ik ben oud en afgedankt  
Het is tijd om te gaan dromen
Het bezoekuur is voorbij.
Ze zijn weer niet gekomen.


        Jaap Ruigendijk